Piyasalaştırma, politika yapıcıların isteklerinin bir metaforu olarak da önemli bir rol oynamakla birlikte, yasal düzenlemelerin halen yürürlükte olduğu da akılda tutulmalıdır. Çoğu zaman, genel sistem doğrudan bakanlıklar ve devlet dairelerinden gelen yasa ve yönetmeliklerle düzenlenir.

Bazen sistem üzerinde olumsuz etkileri olabilecek çelişen kurallar bile uygulanabilir. Örneğin, Avusturya’da hükümet üniversiteler için açık erişim politikasına bağlı kalıyor ancak meslek yüksekokullarının öğrencilerini seçmesine izin veriyor.

Sonuç olarak, daha az niteliklere sahip öğrenciler üniversite öğrencisi olma eğilimindedir. Bu nedenle, Avrupa yüksek öğrenimine bakıldığında, devletin geleneksel rolünden geri çekilmiş olmasına rağmen, rekabet kurallarını belirleyerek yüksek öğretim piyasasını düzenlemeye hâlâ yeterince ilgi olduğunu anlamak önemlidir. Birçok araştırmacı, Avrupa’da piyasalaşmaya yönelik bu yeni ve çok belirgin eğilime dikkat çekmiştir.

Onların en büyük kaygısı, akademik, mesleki modelden kurumsal yönetimciliğe geçiş olmuştur. Artık kurumun profesyonelleri (yani profesörler) kurumsal konularda nihai karara ve güce sahip değildir.

Ticari işletmelerin araç ve tekniklerini kullanan profesyonel yöneticileri içeren yeni bir yönetim biçimi yükselişte gibi görünüyor. Sonuç genellikle çatışma ve çekişme olabilir. Kolejlerin ve üniversitelerin sosyal kurumlar olarak kimliklerini kaybedebilecekleri ve bir bilgi endüstrisi modeline geçebilecekleri konusunda uyarılar var.

Avrupa’daki bu eğilimlerin nedeni ve temeli yeni kamu yönetimidir. Çoğu Avrupa ülkesi baskın olarak kamu yüksek öğrenim sistemlerine sahip olduğundan, neo-liberal politika ve politikaların yükselişi kolejler ve üniversiteler hakkında yeni bir görüşe yol açar. Bunun altında yatan en büyük sebep ise maddiyattır. Sıkı devlet bütçeleri ve mali krizler nedeniyle, devletin yüksek öğrenim için fonları kesmesi gerekiyor.

Genel olarak yeni kamu yönetimi, özelleştirmeye yönelik eğilimleri, artan işletmeciliği ve piyasalaştırmayı, yarı pazarlar kurma girişimlerini, maliyet bilincinin yükselişini (yani ‘para için değer sağlama’ veya ‘daha azla daha fazlasını yapma’, performans göstergelerinin kullanımını, denetim sistemleri ve merkezi izleme ve kamu kurumlarından sorumlu yüksek profilli CEO’lar tarafından değişimin yönetimi söz konusudur.

Yükseköğretime uygulanan yeni kamu yönetimi daha farklı bir yol izlemiştir. Örneğin, İsveç’te, devlet politika yapıcıları, yüksek öğretimi yeniden yapılandırmak için toplam kalite hareketini kullandılar.

Norveç’te yeni kamu yönetimi, yüksek öğretim kurumlarını geliştirmek için verimlilik önlemleri, otoritenin kurumlara dağıtılması ve performans hedefleri çağrısında bulundu. Birleşik Krallık’ta, kalite hareketi yeni bir kamu yönetimi yolu olarak özellikle öne çıkmıştır.

Kanıtlar, çok sayıda merkez, program, yayın ve dergi ve bu alanda uzmanlaşmış bireysel öğretim üyeleridir. Net göstergeler ve performansa dayalı kaynak tahsisi sayesinde, akademik kültürler ve yönetsel değerler önemli ölçüde değişti. Yine de araştırmalar, bu reformların yalnızca yüzeysel olarak uygulandığını ve değerlerde amaçlanan değişimin gerçekleşmediğini gösteriyor.

Bölümün bu kısmının gösterdiği gibi, son on yılda Avrupa’da büyük değişiklikler meydana gelmektedir. Modern, daha rekabetçi kurumların kurulması söz konusu olduğunda, özellikle yönetim işlevi daha büyük ve kritik bir öneme sahip olacaktır. 

Piyasa nedir iktisat
Serbest piyasa Nedir
Piyasa türleri
Finansal piyasa Nedir
Spot piyasa nedir
Piyasa yapmak ne Demek
Piyasa ekonomisi Nedir
Yöresel piyasa nedir

YÖNETİM SORUNLARI

Yüksek öğretimin yönetimi üç farklı özelliği içerir: yönetişim, liderlik ve yönetim. Yönetişim, karar vermenin yapısını ve süreçlerini ifade eder.

Liderlik, genel kurum için sorumluluk alan üst düzey pozisyonların rolünü ifade eder. Yönetim, bir kurumu yönetmenin operasyonel yönüne, yani kararların planlandığı, uygulandığı ve kontrol edildiği yapılara ve süreçlere atıfta bulunur.

Son yirmi beş yıl içinde yüksek öğretim, kurumsal yönetimde bazı önemli değişiklikler yaşamıştır. Bu, esas olarak kurumlar ve devlet arasındaki ilişki için yeni bir model getirilmesinden kaynaklanmıştır.

Bu yeni yönlendirme yaklaşımı, devlet kontrolünden devlet denetleme modeline geçiş anlamına geliyordu. Bu nedenle, hükümetin kolejler ve üniversiteler karşısındaki konumu “uzak” olmuştur. Daha çok yeni bir kamu yönetimi geleneğine dayanan yeni yönetişim, yönetim ve liderlik görüşleri ortaya çıktı.

Bu değişikliklerin kökleri, Avrupa yüksek öğreniminin tarihi gelişiminde bulunabilir. 1960’larda ve 1970’lerde demokratik, içe dönük yönetişim ve liderlik yapıları mevcuttu. Karar vermeleri çok uzun zaman alan aşırı yüklü ve yetersiz hazırlıklı karar alma organlarına dönüştükçe, bunların verimsiz ve etkisiz oldukları ortaya çıktı.

Ayrıca çevredeki değişime hızlı ve yenilikçi bir şekilde tepki vermekten de acizdiler. Bu nedenle, 1980’lerin sonunda ve 1990’ların başında, devlet yüksek öğretim bakanlıkları, dışa dönük, daha yönetsel bir yaklaşım getirdiler.

Daha yalın organizasyonlara doğru bir itiş ve kolektifler yerine bireyleri öne çıkaran bir güç yapısı gelişti. Amaç, kurum içindeki paydaş çıkarlarını temsil etmek ve mümkün olduğunca fazla özerklik vermek olmuştur.

Büyük bir değişiklik, kolejlerin ve üniversitelerin yönetişimi olmuştur. Yine, hükümetlerin ve devlet bakanlıklarının, yüksek öğretim kurumlarının yönetimini yeniden tanımlamak için yönetişim yapılarını kullandıklarına dikkat etmek önemlidir.

Geleneksel Kıta Avrupası modelinin çalışmasına geri dönersek, orta, kurumsal liderlik seviyesinin çok az etkisi ile yönetişim meselelerinde devlet ve akademisyenler başlıca oyuncular olarak yer aldı. Neo-liberal politikaların yükselişiyle birlikte, kurumsal özerkliğe doğru dramatik bir geçiş, merkezi idareyi ve liderliği (yani rektörler ve kurum başkanları, dekanlar ve enstitü veya bölüm başkanları) güçlendirdi.

Ayrıca, genel toplumsal çıkarları temsil edecek ve kurumun genel yararına çalışacak yeni paydaşlar (yönetim kurulu üyeleri olarak) tanıtıldı.

Avrupa’daki yeni yönetişim yapıları, rektör, senato, öğretim üyeleri, idare ve dış paydaşlar için yeniden tanımlanmış bir rol anlamına geliyordu. Genel olarak, senatonun gücü temel sorumluluklarına daha yakın konulara, yani öğretim ve araştırmaya indirgenmiştir. Kurum için gerekli yeniliği sağlayamayacak kadar büyük ve esnek olmadığı kanıtlandığı için önemini yitirdi.

Hollanda gibi birçok durumda, senato bir danışman rolüne bile geçmiştir. Aynı zamanda, bir kolej ile bir liderlik işlevini birleştiren yeni yapılar gelişti: bir mütevelli heyeti, bir yönetim kurulu ve bir fakülte kurulu. Liderler (ör. rektörler, dekanlar vb.) genellikle bu kurullara başkanlık eder ve kararları buna göre uygulamaktan sorumlu ve sorumludur.

Yüksek öğretim yönetişiminde nispeten yeni bir paydaş modeli, Avrupa’da bir mütevelli heyeti modelinin getirilmesine yol açtı. Yönetim kurulu üyeleri, işletme yöneticileri, politikacılar, profesörler veya uluslararası uzmanlar arasında değişebilen kurumun çok önemli paydaşlarını temsil eder.

Çoğu durumda kurul, rektörü ve ekibini seçer, tüm stratejik belgeleri (ör. organizasyon yapısı, bütçeler, strateji) onaylar ve kurumdaki üst düzey yöneticilerin herhangi bir yanlış uygulamasına karşı oy kullanabilir.

Yönetim kurulu üyeleri kurum dışından gelme eğilimindedir ve çoğunlukla bakanlığa karşı sorumludur. Bu tür kurullara atamalar tartışmalı bir konudur ve tamamen bakanlık düzeyinden kurumsal ve hükümet adaylarının bir kombinasyonuna kadar değişebilir. Bu anlamda kurullar, bakanlık ve genel olarak toplumla önemli bir dış kontrol ve bağlantı işlevine sahiptir.

The post Piyasalaştırma – Tez Hazırlatma – Tez Yaptırma – Tez Yaptırma Fiyatları – Tez Örnekleri – Ücretli Tez Yazdırma – Tez Yaptırma Ücreti first appeared on Ödev - Tez - Proje Hazırlatma Merkezi.