Doktora sınav görevlilerinin, bilginin ‘ne’ ve ‘nasıl’ ve hangi bilgi alanlarının ‘ne’ ve ‘neden’ ile ilgili olarak kendilerini bilinçli olarak konumlandırdıkları düşünülmektedir. Bu, “menteşeyi yağlamaya” ve tezi geçmeye yatkın olsalar bile onları güçlü bir bekçi rolüne sokar.

Doktora sınavı için bir sorun ortaya çıkıyor çünkü bir yandan araştırmanın kalitesine ilişkin sorular varken diğer yandan geleneksel düşünme biçimlerinin yeni bakış açılarının tanınmasını ne ölçüde engellediğine dair sorular var. 

Buna yanıt olarak, çalışma, farklı disiplinlerin sınırlarını zorlayarak, güncel meseleleri müzakere etmek ve geçmişin hatalarından kaçınmak için birbirleriyle iletişim kurmaları ve birbirlerini anlamaları gerektiğini savunarak içgörü sağlar.

Genel olarak, bilginin “öğrenme süreçlerinin bir işlevi” olduğu kabul edilir. Kavramlarla geniş bir uyum içinde bilgi, insan deneyiminin doğası üzerine derinlemesine düşünmenin problem çözme sürecinden ilerler.

Bu, “yansıtma, yorumlama ve gerekçelendirme”nin “bilişsel işlevlerinin” sonucudur. Ampirik yargılar, öğrenme süreçlerinde oluşur ve problemlerin nasıl çözüldüğünden ortaya çıkar. Bu nedenle bilme, her zaman edinilmesinde kullanılan süreçler tarafından şekillendirilir.

Bu bakış açısına göre bilgi, “öznel katkı ve özneler arası dolayım”ın “bilişsel işlevinden” kaynaklanır ve bunlardan ayrı değildir. Öğrenme, “biçimsel öğelerin” “bilişsel öğelere” gömülü olduğu bir yansıtıcı soyutlama sürecini içerir.

Bununla birlikte, bilgi asla yanılmazlık statüsüne ulaşamaz çünkü öğrenme süreci sürekli olarak, gelecekteki hatalardan kaçınma garantisi olmadan yapılan hataların gözden geçirilmesini içerir: “bilginin mevcut herhangi bir durumu, zamanın en iyi epistemik durumuna göre kalır”.

İnsanoğlunun bilgisi, olumsal ve geçici olanın ötesine geçmez. Bilgi, zaten kabul edilmiş olanla tutarlılığıyla, öğrenmenin sonucu olarak inanılma ve rasyonel olarak gerekçelendirilme yeteneğiyle doğrulanır.

Öğrenme, doğrulayıcı yeni bir içgörü ışığında kabul edilen yanlış inançları düzeltme sürecini içerir. Bilmek, öğrenmenin ürünüdür ve yanlış inançlara yeni öğrenmeyle meydan okunduğu için her zaman revizyona tabidir.

Habermas, bilişsel işlevleri bilişsel ilgi alanları veya bilme yollarıyla açıkça tanımlamasa da, öğrenme süreçlerinin bilginin oluşumundaki etkisinin kabul edilmesi böyle bir bağlantıya işaret eder.

Bilgi arayışında apaçık olan bilmenin çoklu yollarını açıklamak için bilişsel kurucu ilgiler kavramını tanıttı. Bununla birlikte, bu, önerilenden sonra bilginin metafizik bölünmesi veya bölümlenmesinin bir ontolojisini ima etmiyordu.

Bunun yerine Habermas, bilenin zihninde bilmeye yol açan “ontolojik varsayımları” açıklamaya girişir. Bilişsel bir ilgi, epistemolojik ve ontolojik varsayımların bir kombinasyonu tarafından yönlendirilir, böylece bilmeyle ilgili zihinsel işlemleri çerçeveler.

Duygusal bileşen nedir
Davranışsal bileşen nedir
Tutum Nedir
Bilişsel öğe örnek
Tutumların bileşenleri
Tutumların İşlevleri

Bilen kişinin algısal ve bilişsel süreçleri, nesneleri “farklı tanımlamalara” tabi olan “akıldan bağımsız bir nesnel dünya”dan farklıydı.

Şimdilik sübjektif bir bileni ve bu bilmenin nesnesini içerir. Habermas, dünyanın bilenden bağımsız olduğunu kabul etse de, bireysel bilginin her zaman bilenin zihinden bağımsız dünyayla ilişkisinin ürünü olduğunu ve bilenin ontolojik varsayımlarının herhangi bir açıklamada bir kenara bırakılamayacağını savundu. 

Bilmenin üç farklı yolunu belirlemiştir: ampirik-analitik, tarihsel-hermeneutik ve eleştirel/kendini düşünen. Bunların her biri, geniş disiplin alanlarının özelliği olarak tanımlanabilse de, Habermas’a göre, herhangi bir bilgi arayışında tam bilmenin elde edilebileceği üç temel yolu temsil ederler.

Ampirik-analitik bilme, teknik kontrolde ilginin olduğu yerde bilme nesnesinin ölçülmesine ve tanımlanmasına odaklanır. Vurgu, bilgi iddialarının mantıksal veya ampirik olarak doğrulanması üzerindedir ve bu nedenle geniş ölçüde “olgusal” olarak anlaşılır.

Tarihsel-hermenötik bilme, anlamın anlaşılmasına odaklanır. Bu bilme yolu, mantıksal ve ampirik veriler üzerine inşa edilirken, kültürel gelenekler ve bunların birçok farklı yorumu temelinde yargılar oluşturur.

Bu anlamda, bilgisi, “pratik” olana olan bilişsel ilgiden kaynaklanan, öncelikle “bağlamsal” olarak anlaşılır. Üçüncü bilme yolu, eleştirel/kendini yansıtma, bilenin, kişinin bilgisinde ‘özgürleşmeye’ olan bilişsel ilgisinden doğar.

Önceki iki bilme yolu, kökleşmiş veya kültürel varsayımları ve ilişkili sınırlı metodolojileri ile sınırlanmışken, eleştirel/kendini düşünen bilme, bilgi yargılarının yapıldığı yatkınlıkları, varsayımları ve inançları incelemeye çalışır.

Bilgi eleştirisine iki boyut getirir: biri, kişinin kendi bilişsel ilgisine katkıda bulunan kendini oluşturmasıyla ilgili kişisel boyuttur; diğeri, bilginin müzakere edildiği ve iletildiği sosyal normlar ve değerlerle ilgilidir.

Eleştirel/kendini düşünen bilme yolu, toplumsal ve doğal dünyaların ampirik gözleminin, dünyanın doğası ve kişinin kendi oluşumu üzerine derinlemesine düşünmeyle dengelenebileceği bir bağlam sağlar. Kendini yansıtma, bireyin “yanlış bilinç” ve “dogmatik bağımlılık”ın hem farkına vardığı hem de bunlardan kurtulduğu kritik bir alan sunar.

Değerler hiçbir zaman bilmekten ayrılamaz, çünkü değerler her zaman bilginin eylemde uygulanma biçimini önceden belirler; yani davranış, derinden sahip olunan değerler tarafından motive edilir. Ampirik gözlem, dış dünya hakkında bilgi verebilirken, altta yatan değerlerin ve motivasyonların maskesini düşüren yansıtıcı unsurdur.

Tarafsızlık ve nesnellik açısından değerin gerçekten ve duygusalın bilişselden ayrılması, “teorinin pratik etkililiği”ni tehlikeye atar. Bilişsel ilgi kavramı, Habermas tarafından teori ve pratiğin birliğini korumak olarak görülür, çünkü teorinin sentezi ile bu teoriye dayalı eylemin planlanması ve uygulanması arasındaki hareketi açıklarlar.

Bireyin ‘konumluluğu’ her zaman bilmenin bir unsurudur, çünkü nesnel dünya, sosyo-tarihsel bir bağlamda oluşturulmuş bir bilen tarafından bilinir.

Özdüşünümsel bilme tarzının merkezinde, farklı bilişsel ilgilerin altında yatan önvarsayımların eleştirel incelemesi yer alır; burada örtük olan açık hale getirilir ve kişinin kendi bilgisini gerçeklerin doğrulanmamış veya yanlış bilgilendirilmiş yönlerinden kurtarmak için doğruluk açısından incelenir.

Bu aşkın yansıtıcı bilişsel aktivite durumunu, geçerlilik iddialarının acil ilgiden koparak incelenebileceği Piaget’in merkezsizleştirme kavramına benzetir.

Bilmenin bu boyutunun, yeni bilgi ve anlayışların olanaklarını açtığını ve daha önce apaçık olmayan bağlantılar kurduğunu ve ayrıca bu tür yeniliğin, özellikle yenilik ve özgünlüğün (yeni bilmenin) önemli olduğu durumlarda doktora tezlerine uygun olduğunu önerin. 

The post BİLİŞSEL BİLEŞENLER – Tez Hazırlatma – Tez Yaptırma – Tez Yaptırma Fiyatları – Tez Örnekleri – Ücretli Tez Yazdırma – Tez Yaptırma Ücreti first appeared on Ödev - Tez - Proje Hazırlatma Merkezi.

Bir araştırmacının gerçeğe ve araştırmasına (örtük) yaklaşma şekli, onun temel yaklaşımı olarak adlandırılabilir. Gerçeğin nasıl bilinebileceğine ilişkin öncüller ve varsayımlar bu temel tutumu karakterize eder. Bu, gerçekliğin farklı şekillerde, farklı bakış açılarından ve farklı amaçlarla bilinebileceğini ima eder. Genellikle, temel bir tutuma paradigma denir.

Bunu, araştırmacıların düşünce ve davranışlarını yöneten temel değerler ve kurallar olarak tanımlar. Veya bir grup teorisyenin çalışmalarını, aynı problemin sınırları içinde sosyal teoriye yaklaşmak olarak yararlı bir şekilde kabul edilebilecek şekilde birbirine bağlayan, perspektifin ortaklığını vurgulamayı amaçlayan bir terim olarak tanımlanabilir. 

Temel olarak, bir paradigma belirli bir profesyoneller grubu (danışmanlar, araştırmacılar, öğretmenler, yöneticiler, vb.) tarafından belirli bir (a) alanla ilgili olarak paylaşılan varsayımların, öncüllerin ve apaçık gerçeklerin tutarlı bir bütünü olarak görülebilir. 

Bu açıklamadan da anlaşılacağı gibi, gerek akademide gerekse organizasyonlarda farklı insan grupları için farklı türde paradigmalar ayırt edilebilir.

Paradigmalar, bu nedenle, belirli bir gruptaki insanların birbirleriyle iletişim kurmalarına ve birbirlerini anlamalarına yardımcı olan çok yararlı zihinsel araçlar, referans çerçeveleri olarak kabul edilebilir. Herhangi bir alanda insanlar eylemlerini ve davranışlarını yönlendirmek için paradigmalar ortaya koyarlar. Sadece hemşireleri, doktorları, muhasebecileri, danışmanları veya evet, yöneticileri düşünün. Burada teorik paradigmalar ile metodolojik paradigmalar arasında bir ayrım yapılacaktır.

Teorik paradigma, belirli bir araştırma konusu veya nesnesi hakkında hakim olan düşünce(ler) ile ilgilidir. Bu durumda, teori terimi halihazırda (doğrulanmış) kavram ve terimlerden ve bunların birbirine bağlanma biçimlerinden oluşan belirli mevcut anlayışlara ve algılara atıfta bulunur. ‘Bir teori, bir şeyi açıklamayı amaçlayan bir fikir veya fikirler dizisidir.

Kanıta ve dikkatli bir akıl yürütmeye dayanır, ancak tamamen kanıtlanamaz.’ Teori, gerçekliği gözlemlemeye ve yorumlamaya yardımcı olur ve bu gerçeklikteki fenomenler için gerekçelendirilebilir olsun ya da olmasın, açıklama çerçeveleri (ya da ilk itici güç) sunar.

Veya fenomenleri (olguları) açıklamak veya tahmin etmek için geliştirilmiş sistematik olarak bütünleştirilmiş bir dizi kavram, tanım ve önermenin sözleriyle; değişkenler ve değişkenler arasındaki ilişkiler hakkında yaptığımız genellemeler.’Teori olmadan araştırma yapılamaz.

Gerçekliğe ve incelenen fenomenlere ilişkin yorumumuz her zaman ortaya çıkar, çünkü o (ampirik) gerçekliğe bir tür teori getiririz. Gözlenen herhangi bir fenomen, bu nedenle, ‘yüklü’ teoridir.

Metodolojik bir paradigma, özellikle araştırma davranışı ile ilgilidir ve bu nedenle, araştırmanın nasıl yürütülmesi gerektiği hakkında göstergeler sağlayabilir. Belirli bir araştırma metodolojisi, araştırmacının davranışını yönlendirir, ancak bunun tersine, araştırmacı belirli bir araştırma biçimiyle (ne kadar istemeden olursa olsun) belirli bir yakınlığa sahip olabilir.

Bu nedenle, belirli bir araştırma paradigmasının (örtülü veya açık) seçimi, sırasıyla incelenecek olan fenomenler, bağlamları ve araştırmacının ilgisine göre sorunun doğası tarafından yönlendirilir. Temel tutum dediğimiz bu yakınlık bir araştırmayı kurgulamada oldukça belirleyicidir.

Tutum örnekleri
Açık tutum Nedir
Tutum Nedir
Tutum ve davranış örnekleri
Tutumların Özellikleri
Tutum ve davranış arasındaki fark
Tutum ölçekleri
Davranış tutum

Temel Yaklaşım

Bir problemi inceleyen kimse, sıfırdan başlamaz, bir tür kalıp, bazı varsayımlar ve fikirlerle başlar. Araştırmacı, ya mevcut bir teoriyi ya da teorik kavramları (temkinli girişimler) kullanarak, gerçekte incelenmesi gereken fenomenleri (örneğin, “Bu şirketin değer zinciri üzerinde araştırma yapıyorum.”) yalıtmak için bir girişimde bulunacaktır.

Bu şekilde, olgunun nasıl işlediğine veya nasıl bozulduğuna dair fikir edinmeyi amaçlar. Bu nedenle her araştırmacı, gerçeğin önceden nasıl algılanacağı konusunda (ne kadar örtük olarak olursa olsun) bilgiye sahiptir.

Buna a priori bilgi denilebilir. Daha da önemlisi, bu bilgi aynı zamanda neyin ‘iyi’ neyin kötü olduğuna dair bir takım ölçütleri de içerir.

Bunlar metodolojik kriterler değil, araştırılan fenomenle ilgili teorik kriterlerdir. Burada odak noktası, araştırmanın nasıl yapılması gerektiği konusunda araştırmacının (çoğunlukla kasıtsız olarak) görüşleridir. Bu görüşlere temel yaklaşım denir. A ve B yaklaşımını birbirinden ayırıyoruz.

Araştırmacı Gözünden Bilmek

Temel yaklaşım A’nın özü, araştırmacının önceden incelenmesi gereken (ampirik) gerçekliğin bir görüntüsünü, masasının arkasında, mevcut bilgiler vb. temelinde oluşturabilmesidir. kalan araştırma faaliyetlerini yapılandıran kavramsal bir model anlamına gelir.

Araştırmacı, gerçeklik hakkında önceden oluşturduğu fikirlerin ne ölçüde doğru olduğunu araştırmasıyla araştırır veya test eder; bunlar doğru mu yanlış mı. Bu yaklaşımın temel bir yönü, gerçekte belirli bir olgunun (zaten mevcut) bilgi temelinde a-priori bilinebilmesidir. Bu bilgi gövdesi örneğin yayınlarda bulunabilir.

Başkasının Gözünden Bilmek

Temel yaklaşım B’nin özü, araştırmacının belirli bir gerçeklik hakkında belirli (bazen belirsiz) teorik kavramlara ihtiyacı olduğunu bilmesidir. Yine de, bu gerçekliğin derin bilgisinin anahtarı, algılanan gerçeklikteki (şirket) insanlardır. Bu nedenle, metodolojik olarak gerçeği bir başkasının gözünden gözlemlemeye çalışmalıdır.

Araştırmacı, burada yalnızca metodolojik olarak tipikleştirilmiş bu iki temel yaklaşımın, gerçekliği nasıl bildiğimizi tanımlamak için kullanılan kavramlara (ve paradigmalara) işaret ettiğini keşfedebilir.

Bu metin bağlamında, bir araştırmacının araştırmaları aracılığıyla gerçeklik hakkında bir şeyler keşfettiğini nasıl anladığıdır. Kendi içinde ilginç olmasına rağmen, gerçeklik hakkında bu “bilme” ve “bilgi” alanındaki gerçek tartışmayı yansıtmak bu kitabın kapsamının ve amacının çok ötesine geçecektir.

Yine de burada bu alanın kısa bir özetini vermeye çalışmak bile pek mantıklı olmayacaktır. Bilgi teorisi tartışmasız çok yönlüdür. Bu temel yaklaşımların arkasındaki iki merkezi kavramın popüler bir sınıflandırmasını sağlamak yeterlidir. Burada bu, pozitivizm ve yapılandırmacılık paydaları ile gösterilir.

Araştırmacının Temel Yaklaşımını Sorgulama

İki temel yaklaşım vardır. Temel yaklaşım A: Araştırmacı gözüyle bilmek. Bu, bireysel deneyime ve test sonuçlarına dayalı bilgi anlamına gelir.

Temel yaklaşım B: Başkasının gözünden bilmek. Bu, hipotez kurarak ve keşfederek bilmek anlamına gelir. Lütfen bir an için yaklaşımınızın ne olduğunu ve bu yaklaşımın araştırmanızda ele aldığınız soruyla örtüşüp örtüşmediğini düşünün. Ayrıca tutumunuzun ne olduğunu ve bunun araştırmanızda ele aldığınız soruyla örtüşüp örtüşmediğini düşünün.

The post Temel Tutum Eşleştirme – Tez Hazırlatma – Tez Yaptırma – Tez Yaptırma Fiyatları – Tez Örnekleri – Ücretli Tez Yazdırma – Tez Yaptırma Ücreti first appeared on Ödev - Tez - Proje Hazırlatma Merkezi.